De vereniging van en voor verkeersslachtoffers, hun partners, familie en vrienden.

Het verhaal van… Anneke

Een kort reisje is voor Laura en Jacqueline een hele lange reis geworden

Ik zag op mijn mobiel dat ik wel 12 oproepen had gemist en dan ineens mijn zoon Marco aan de telefoon. “Mam, Laura heeft een auto-ongeluk gehad, zij ligt in het ziekenhuis op de intensive care”. Op dat moment stond mijn leven stil, angst en ongeloof, dit kon toch niet waar zijn, Laura een auto ongeluk zij had al zoveel meegemaakt in haar jonge leven. Hoe heeft dit zo gruwelijk mis kunnen gaan.

Vragen waar wij nog steeds geen antwoord op hebben. Zou ik dit antwoord nog krijgen nu of in de toekomst? En dan aangekomen in het ziekenhuis op de intensive care, daar kregen wij de 2e schok, onze lieveling zo te zien liggen tussen alle apparatuur buiten bewustzijn, je wilt haar in je armen nemen en beschermen. Dat bracht mij weer 40 jaar terug, als baby had zij dit ook al eens zo door moeten maken. Laura Bertina Maaks 14 juli 1969 geboren, een gezonde baby.

Na 4 maanden werd zij ingeënt voor een pokkenvaccinatie door een blunderende huisarts, hierdoor kreeg zij hersenvliesontsteking en werd zij opgenomen in het ziekenhuis op de intensive care, waar zij maandenlang verbleef. Er werd ons verteld door de doctoren dat Laura de rest van haar leven een achterstand zou houden. In haar doen en laten werd zij niet ouder dan anderhalf jaar, Laura was verstandelijk gehandicapt en had zware epileptische aanvallen.

Toen Laura 13 jaar oud was hebben wij Laura in de instelling Esdégé-Reigersdaal, Centrum voor verstandelijk gehandicapten, geplaatst. Wij hebben Laura aan de zorg van de instelling overgedragen en hun de verantwoordelijkheid gegeven, met de verwachting dat dit professioneel en deskundig gebeurt. Laura was daar gelukkig, het voelde voor ons goed. Marco zei altijd, Mam maak je geen zorgen, het is daar net Centerparcs voor Laura, zij mag paardrijden, zwemmen, wandelen gaat dagjes uit en overdag ging Laura naar het activiteitencentrum. Een activiteitenbegeleidster was op de dag van het ongeval jarig, het was ook haar laatste werkdag want zij ging met pensioen. Zij ging dit dagje uit met 4 cliënten naar de zorgboerderij, er was nog een plaatsje over in de auto en Laura mocht ook mee. Dus maar één begeleidster, tevens bestuurder van de personenauto met 4 cliënten, 3 op de achterbank en 1 voorin, waarvan 3 cliënten epilepsie hebben en onvoorspelbaar gedrag, alle 4 volwassenen met een verstandelijke beperking, in hun doen en laten niet ouder dan 2 a 3 jaar. Kinderen die niet weten wat te doen als iets mis gaat in de auto.

Dit dagje uit is uitgelopen op een groot drama. Er is een onrechtmatige daad gebeurd. Een kort reisje is voor 2 van de inzittenden, Laura en Jacqueline, een hele lange reis geworden. De zwartste bladzijde uit ons leven. De auto met bestuurder en 4 kansloze kinderen raakte door onverklaarbare wijze in de berm, ramde een lantaarnpaal en belandde van het sterk afnemende talud ondersteboven in de sloot. Op een schilderachtig plekje in deze natuur met koeien en schaapjes en daar dan van de weg raken.

Hoe kon het zo gruwelijk mis gaan, in een giftige ondiepe sloot zo ongelukkig ondersteboven terecht komen, alles donker en geen lucht, misschien bewusteloos en op slag dood, zoals Jacqueline het andere slachtoffer, of langzaam gestikt zoals Laura en levenloos uit de auto gehaald en daarna gereanimeerd. Laura die niet kan bevatten wat haar gebeurt, niet begrijpt zoals wij dat zij haar hoofd even omhoog moet doen dat dat haar redding kon zijn, de angst en de duisternis wel 15 minuten lang, het is een ontzettend drama. Verongelukken en zo te hebben moeten lijden onder water. Als ik er aan denk wat onze lieveling daar onder water heeft doorgemaakt, dan kom ik de dag of de nacht opnieuw niet door.

Laura heeft 3 dagen in zeer kritieke toestand op de intensive care gelegen, elke dag werden wij in gesprekjes door doctoren voorbereid hoe het verder met Laura zou gaan, zij had een enorme hersenbeschadiging opgelopen. Tot dat 3 dagen later het gesprek heel moeilijk werd, Laura was hersendood, het zou nooit meer goed komen. Het waren moeilijke dagen van spanning, maar ook zeer liefdevolle dagen, in die 3 dagen hebben wij van zo dichtbij gezien en gevoeld hoe geliefd Laura was bij het team van Esdégé-Reigersdaal. Wij hebben met zijn allen rond haar bed gezongen tijdens het afscheid nemen van Laura, natuurlijk het lied van Jan Smit “Laura”. Geknuffeld en verhaaltjes verteld en met elkaar intens maar heel fijn afscheid van Laura kunnen nemen. Het was voor ons heel fijn om bij Laura te zijn toen zij insliep, zo is zij niet eenzaam en alleen onder water in het duister gestorven. Dankzij de hulpverleners die Laura hebben gereanimeerd.

Sinds zij er niet meer is, is zij er elke minuut van de dag. Het verleden laat zich niet herstellen, gemis en verdriet. Ja en dan moet je verder, je komt in die juridische molen terecht, of je wilt of niet. Lees in het Zwartboek het volledige verhaal over Laura en de zware weg die ze hebben moeten bewandelen.

VVS_Facebook2017_HET-VERHAAL-VAN-laura